آنها که می خواهند ما را تندرو و احیاناً انقلابی معرفی کنند، بدانند که ما هیچ تعلق خاطری به انقلاب (revolution) با تمام ابعادش نداریم. از دل هیچ انقلابی، دموکراسی و حقوق بشر بیرون نیامده و گمان هم نمی رود که در آینده این گزاره نقض شود. آنها که ما را م

با نزدیک شدن به سالهای پایانی قرن بیستم، اتحاد جماهیر شوروی که روزگاری قبله آمال بسیاری از رنج کشیدگان عالم بود، هر روز به سقوط و ورشکستگی نزدیکتر می شد. ورشکستگی که می توانست با خودخواهی و پافشاری حاکمان کرملین بر ایدئولوژی شکست خورده شان ، به فقر

موضوع انتخابات پیش رو و بحث آمدن یا نیامدن خاتمی، این روزها در کمتر مکان و محفلی است که شنیده نشود. موضوعی که این روزها بیش از شکست سنگین کاروان ورزشی ایران در المپیک پکن، مورد توجه فعالان و رسانه های اصلاح طلب قرار گرفته است. اینکه رئیس جمهور در قان

حکومت های ایدئولوژیک در راستای همسان سازی فکری و رفتاری طیف های مختلف افراد تحت امرشان، دست به اقدامات نسبتاً مشابهی می زنند. کارهایی از قبیل در انحصار گرفتن رسانه های دیداری و شنیداری مانند رادیو و تلویزیون، تحت فشار گذاشتن جراید مستقل و غیر دولتی،

از سال 1376 که ایده اصلاحات و اصلاح طلبی در میان پاره ای از نخبگان سیاسی و روشنفکران ایران شکل گرفت، از همان ابتدا هم تعریف مشخص و ملموسی از آنچه که به این عنوان نامیده می شد و می شود، ارائه نگردید. حداقل در بین روشنفکران و سیاستمداران برجسته این جری

به میان آمدن نام بسیاری از سران با نفوذ جناح راست سنتی در ارتباط با مفاسد اقتصادی، اتفاق عجیبی است به خصوص که شخصی از درون نظام این اتهامات را مطرح می کند، و نه اپوزیسیون خارج از کشور. هزار دریغ و درد که می شنویم اینها تنها مشتی است نمونه خروار. به ر

آقای داوود دانش جعفری در برنامه ای زنده که از شبکه پنج تلویزیون پخش می شد، وقتی در برابر آخرین پرسش مجری قرار گرفت، در آخرین کلام خود، آقای احمدی نژاد را فردی غیر قابل پیش بینی توصیف کرد. این سخن را کسی می گوید که 3 سال دوشادوش رئیس جمهور، سکان هدایت

پنجاه و نهمین اجلاس ناتو در حالی در بخارست به کار خود پایان داد که این نهاد نظامی از هر زمانی منسجم تر می نماید و استوارتر و مطمئن تر گام بر می دارد. پیوستن کشورهای آسیای میانه به ناتو، امری بدیع در این میان محسوب می شود. گسترش مرزهای ناتو به شرق ارو

دانستن این واقعیت که دولت در ایران رشد بی رویه و آمیبی دارد و به تمام شئون زندگی و از جمله اقتصاد دست اندازی می کند، چندان دشوار نیست. بنا بر این در چنین وضعیتی شکل گیری و رشد بنگاههای اقتصادی و کسب و کارهای مستقل و خارج از حیطه دولت، به سختی امکانپذ

در خبرها آمده بود که لایحه لغو ممنوعیت ورود دختران محجبه به دانشگاهها که از سوی دولت اسلامگرای ترکیه به پارلمان آن کشور فرستاده شده بود، با رای اکثریت نمایندگان به تصویب رسید. این خبر برای سه گروه مسرت بخش بود و خوشحال کننده. دلیل دو گروه اول قابل فه

روی سخن با اصلاح طلبانی است که حداقل در زبان، خود را پیشرو می نامند و سخنانی زیبا می گویند از دموکراسی و حقوق بشر ( اینکه چقدر به آن ایمان دارند خود مطلبی دیگر است). اینها باید تکلیف خود را روشن کنند. باید بدانند که زعمای زورمدار حاکم، دیریست خرجشان

آیا مفهوم دموکراسی اینقدر وسیع و گسترده است که حتی رژیم های توتالیتر و فاشیستی هم می توانند تحت لوای آن آرام بگیرند؟ آیا با اضافه کردن پسوندی ناهمگون به دموکراسی، می توان از آن معجونی حیات بخش برای الیگارش های حاکم در نظام های خودکامه ساخت تا در پناه