نزدیک به یک ماه از بازداشت دانشجویان عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت  در جریان تحصن بزرگداشت 18 تیرماه  و  به دنبال آن حمله نیروهای انتظامی به سازمان ادوار تحکیم و بازداشت عبدالله مومنی سخنگوی این سازمان ، بهرام فیاضی عضو شورای مرکزی و تعدادی دیگر از اعضا و مراجعین به این تشکل قانونی می گذرد. اگرچه شش نفر از این افراد با قرار وثیقه از زندان آزاد شده اند اما سایرین همچنان در زندان مانده اند حوادث 18 تیرماه امسال و سالیان گذشته یک پرسش اساسی را بر می انگیزد که به چه دلیل مناسبات دانشجویان و نیروهای امنیتی به این شکل خصمانه و بر پایه سرکوب استوار شده است ؟ و آیا گریزی از این واقعه وجود نداشته و ندارد ؟

 در نخستین روزهای پس از حادثه 18 تیرماه 78 در یکی از نشریات اصلاح طلب یک نفر از اعضای شورای منتخب متحصنین کوی دانشگاه گفته بود "18 تیر را به 16 آذر تبدیل نکنید " و از مسئولین درخواست کرده بود با برخورد صحیح با این ماجرا مرهمی بر زخمهای ناشی از آن گذارند و اجازه ندهند تا این فاجعه تبدیل به کهنه زخمی چرکین شود که با اندک ضربه ای سرباز کند .

اما اینک تردیدی وجود ندارد که هجدهم تیرماه همانند 16 آذر تبدیل به سمبلی برای مظلومیت دانشگاه و دانشجو و روزی دلهره آور برای مقامهای امنیتی و انتظامی شده است گویا همه در این روز منتظر حادثه ای هستند دانشجویان نگران بازداشت و زندان و یا ضرب و شتم ، مسئولین نگران تجمع تحصن شورش و یا اقدامی که سبب از کف رفتن کنترل امنیتی گردد . اما آیا به راستی این تنها گزینه پیش رو در جریان این فاجعه ملی همین بود که اجرا شد؟

اکنون که بیش از هشت سال از این فاجعه می گذرد زوایای این امر همچنان مکتوم است .هنوز اعلام نشده است که به چه دلیل در آن شب آن هم نه در یک اقدام ناگهانی بلکه  با برنامه ریزی قبلی و به دنبال شش ساعت درگیری دستور حمله به خوابگاه ها و ضرب وشتم دانشجویانی که در شب های امتحان مشغول استراحت بودند صادر شد ه است و آن گونه برخوردی صورت گرفته است که خود همگی می دانید وبدتر از آن چرا سه ساعت پس از حمله نخست دیگر باره این اقدام تکرار میشود و فاجعه ای رخ میدهد که نه تنها موجی از نفرت و انزجار در افکار عمومی بر انگیخت بلکه تمامی مسوولان نظام از این فاجعه ابراز تاسف کرده و خواستار برخورد با مسببین آن شدند و شگفت آور آنکه به رغم تمامی این سخنان و درخواست ها هنوز فرد یا  افرادی به عنوان مسببین آن ، محاکمه که هیچ، حتی معرفی هم نشده اند. اما در طرف مقابل تعداد زیادی از دانشجویان بازداشت شدند و هر ساله در سالگرد 18 تیر ماه کمو بیش شاهد چنین رویداد هایی هستیم و اینگونه است که هر ساله در سالگرد 18 تیر ماه همه منتظرواقعه ای هستند و این یعنی 18 تیر ماه تبدیل به 16 آذر دیگری شده است و گویا گریزی نیز از آن نیست دانشجویان نیز نمی توانند بی تفاوت باشند و هر ساله به فکر تدارک برنامه ای در سالروز این فاجعه هستند چرا که در چنین روزی مورد هجوم واقع شده و ضرب و شتم شدند و به زندان رفتند. اما در طرف دیگر داستان چه؟ایا آنان نیز تنها یک گزینه در مقابل دارند ؟به نظر نمی رسد اینگونه باشد . می شد ریشه های این ماجرا را یافت و مقصرین را پیدا کرد و حداقل آنها را معرفی کرد و از این رخداد پوزش خواست اما چنین نشد . می شد دانشجویان را باز داشت نکرد و سر انجام می شد حداقل در سالروز این فاجعه اجازه داد دانشجویان یاد آن را گرامی دارند و آبرومندانه در سالگرد آن مراسمی بر پا دارند. نزدیک یک ماه  از هشتمین سالگرد هجدهم تیر می گذرد .چندی پیش شش نفر از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت تصمیم گرفتند در سالگرد هجدهم تیر ماه نه تجمعی بر پا دارند و نه تظاهراتی سامان دهند نه مانع برکزاری امتحانات شوند تنها و تنها خود به تنهایی و نه با فراخوان از سایر دانشجویان دست به تحصنی نمادین بزنندو پلاکاردهایی در دست بگیرند و بخواهند همکلاسیانشان آزاد شوند. این تحصن قرار بود سه ساعت ادامه پیدا کند اما یک ساعت و نیم پس از آغازش هر شش نفر آنان باز داشت شدند. و به دنبال آن دفتر سازمان ادوار تحکیم پلمب و افراد حاضر در آن باز داشت شدند.در میان باز داشت شدگان نام عبدالله مومنی شناخته شده ترین چهره دانشجویی یک دهه اخیر نیز دیده می شود .تاکندن دلیلی برای بازداشت مومنی و سایر باز داشت شدگان در دفتر سازمان ادوار تحکیم وحدت و پلپ ان ارائه نشده است . و مشخص نیست به چه دلیل دفتر یک حزب قانونی پلمپ شده است و عبدااله مومنی فعال سیاسی صادقی که جز منافع ملی و دفاع از مظلومان دغدغه دیگری ندارد و یا محمد هاشمی ،حنیف یزدانی، بهرام فیاضی ،مهدی عربشاهی ،علی وفقی، علی نیکونسبتی، احسان منصوری ،مرتضی اصلاحچی و دانشجویان دیگری که به دنبال دموکراسی و حقوق بشر هستند بازداشت شده اند؟ و کسی تاکنون در این مورد توضیح قانع کننده ای ندارد اما نباید فراموش کرد که دانشجویان وجدان بیدار جامعه هستند و فریاد آنان نهیب وجدان جامعه در مقابل بی عدالتی هاست  پس وجدان جامعه را خاموش نکنید !